میگن خوب نیست که آدم تغییر نکنه..
مثل آبی که راکد بمونه ...
آدمی که فکر میکنه همیشه در حال تغییره، و این امری عادی و خیلی هم خوبه.
از طرفی میگن وقتی تغییر میکنی آدم های اطرافت هم تغییر میکنن...
ولی درک نکردم. آدمهایی که میشناختنت نمیتونن ورژن جدیدت رو تحمل کنن؟ یا صرفا این تویی که جایگاهت تو زندگی تغییر میکنه؟
اگه ادما همدیگه رو دوست دارن؛ چرا نمیتونن پا به پای هم جلو برن و کنار هم تغییر کنن؟
چرا به جای آشنا شدن با آدمهای جدید ، نمیمونن تا ورژن جدید همدیگه رو بشناسن؟
دلم برای خیلی از رابطه ها میسوزه که بخاطر تغییر های کوچیک و بزرگ از هم میپاشن.
چطور از لباس و مبل و دیزاین تکراری خسته میشید؛ ولی از آدمها انتظار دارید همیشه همون همیشگی بمونن؟؟