تا جاییکه خاطرم هست همیشه نفر آخر بودم
در خانواده
در جمع بستگان
و حتی جمع دوستان
من همان تک نفری هستم که وقتی با دوستانم در خیابان قدم میزنیم پشت سر بقیه تنهایی راه میروم
همان کسی که آخرین نفر ( محض خالی نبودن عریضه ) نظرم را میپرسند... هرچند مهم هم نیست
آن که قبل از حال خودم، احوال بقیه را از من جویا میشوند
من نهایتا پلی هستم بین کسانیکه یکدیگر را میخواهند. نه من را...
< همه من را از برای خود خواهند و مرا از برای خود نخواهد کس>
حتی نمیدانم چرا همواره به همین منوال ادامه میدهم
من صادقانه پیش میروم و نیرنگ و دروغ میبینم
اهمیت و توجه خرج میکنم. دریغ از اندکی پاسخ
به وقت فرمایشات و مشکلات برایم نوشابه باز میکنند... اما کسی فهمید که مشکل من چیست؟
من غلطک روابط دیگران هستم...چسب همه کاره...
ولی به خدا که حس تنهایی دارد...
سخت است..خیلی سخت
وقتی هستی، تلاش میکنی برای ابراز وجود... ولی بود و نبودت برای دیگران حتی مشهود هم نیست.( مهم بودن که...)
اما من انتخاب کردم خودم باشم، نه آیینه دیگران
من همینم...
خیلی دشوار است که در دنیای نامرد و چندش آور دور و برم تغییر نکنم. رنگ عوض نکنم و روی خودم پا نگذارم
ولی دلم به حال خودم کباب میشود
احساس غربت میکنم
تنهایی
پوچی
حس مرگ میکنم
<بقای ما بلای ماست ما را
که راحت در فنای ماست ما را>
کاش...